Ostatnie pożegnanie najstarszego kapłana w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej

W Kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze 5 maja odbył się pogrzeb śp. ks. prał. Jerzego Nowaczyka. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył bp Tadeusz Lityński. Zmarły kapłan spoczął w grobie przy kościele, który wybudował razem z wiernymi.

Mszy św. przewodniczył bp Tadeusz Lityński. – To miejsce, to wzgórze przez całe lata było domem o który tak bardzo się troszczył śp. ks. prał. ks. Jerzy Nowaczyk, a który odszedł od nas w setnym roku życia. Zostawił trwałą spuściznę, piękny dorobek kapłańskiego i chrześcijańskiego życia – mówił na wstępie Mszy św. bp Tadeusz Lityński. – Żegnamy go, jako kapłana, który wniósł tak wiele, poprzez swoją pracę kapłańską, w życie tego miasta, ale też w życie diecezji gorzowskiej, a później zielonogórsko-gorzowskiej poprzez swoją pracę. Chcemy wyrazić Panu Bogu wdzięczność za jego misję, posługę i jego przyjaźń z Chrystusem, którą starał się podkreślać swoją modlitwą, służbą i wielką troską o wspólnotę parafii – dodał.

Obecny proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – ks. Jan Pawlak podkreśla, że to dzięki śp. ks. Nowaczykowi powstała świątynia z której korzysta do dziś wielu mieszkańców miasta. – Dał się poznać jako człowiek bardzo zdecydowany, może dlatego wiele razy był ścigany przez różne służby komunistyczne, ale nie poddawał się. Ludzie byli przy nim, a on z nimi. Pozostał jako świadek zdecydowanej troski o dobro człowieka i chwałę Boże. Takim pozostanie w pamięci naszej wspólnoty parafialnej – podkreśla ks. Pawlak. – Mimo, że posługę proboszcza zakończył przed 24 laty, to jeszcze wiele lat przybywał tu jako emeryt i tu cały czas służył – dodaje.

W pogrzebie wziął udział radny miejski i były dyrektor szkoły katolickiej, która mieściła się przy parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. – Miałem zaszczyt i honor być w składzie rady, kiedy został przyznawany tytuł honorowego obywatela w czerwcu 2019 roku. To było uznanie jego zasług szczególnie w tych najtrudniejszych czasach komunizmu, ale też i w późniejszym okresie przemian w Polsce – wyjaśnia Marek Budniak. – Był niezłomnym kapłanem, którego władza komunistyczna na wszelkie sposoby zwalczała, a On przede wszystkim wykonywał rzetelnie i oddanie swoją posługę wobec Kościoła i ludzi – dodaje.

W uroczystościach pogrzebowych wzięło udział wielu jego wychowanków z czasów duszpasterstwa akademickiego. – To kapłan, który na moje życie i mojego męża wywarł wielki wpływ. Mamy z nim związanych niezliczone wspomnienia. To wiele pielgrzymek, wiele spotkań, najpierw w sali katechetycznej, potem na plebanii, w czasie pielgrzymek do Matki Bożej, czy wjazdów w wakacyjnych w góry. Tych wspomnień jest bardzo dużo i można by wiele mówić  – podkreśla Urszula Furtak, wiceprezes Akcji Katolickiej diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. – To był człowiek niezłomny. Szedł do przodu i nam, świeckim, pokazywał tę drogę. Pokazywał cele i wartości, które w życiu są ważne. Kiedy widzi się takie świadectwo, to też ma się taką odwagę. I za to dziś jesteśmy mu szczególnie wdzięczni – dodaje.

Śp. ks. prałat Jerzy Nowaczyk urodził się 5 września 1926 r. w Koninie w rodzinie Stanisława i Leokadii. W rodzinnej miejscowości ukończył 6 klas szkoły powszechnej. W grudniu 1939 r. wraz z rodzicami został wysiedlony do Małopolski. Do listopada 1944 r. mieszkał na terenie powiatu Dąbrowa Tarnowska, najpierw we wsi Żelazówka, a następnie w Szczucinie i w Mędrzechowie. W listopadzie 1944 r. przeprowadził się do wsi Słostowice niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego.

W marcu 1945 r. powrócił do Konina. Tam ukończył liceum ogólnokształcące i 13 lutego 1947 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie podjął studia na Wydziale Elektrycznym Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. 1 lipca 1950 r. po zdaniu egzaminu dyplomowego uzyskał tytuł inżyniera elektryka. W roku 1949, jeszcze przed ukończeniem studiów, podjął pracę w Zarządzie Energetycznym Okręgu Zachodniego w Poznaniu. Pracował tam – najpierw jako technik, a później jako inżynier elektryk – do końca września 1953 r.

Jesienią tego roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu, a 20 grudnia 1958 r. w Gorzowie Wielkopolskim przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Stargardzie Szczecińskim w parafii pw. Królowej Świata. 1 lipca 1963 r. został przeniesiony do zielonogórskiej parafii pw. Najświętszego Zbawiciela. W marcu 1966 r. mianowano go dodatkowo duszpasterzem młodzieży zielonogórskich szkół wyższych.

W roku 1973 został diecezjalnym duszpasterzem akademickim. 3 maja 1974 r. otrzymał nominację na tymczasowego wikariusza zarządcę nowo utworzonej parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zielonej Górze (późniejszej parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego), gdzie podjął dzieło budowy nowego kościoła parafialnego i ośrodka duszpasterskiego. Sprzeciwiały się temu władze komunistyczne i przez kilka lat nie mógł objąć formalnie stanowiska proboszcza. Nastąpiło to dopiero we wrześniu 1980 r.

Po utworzeniu w 1988 r. Dekanatu Zielona Góra – Narodzenia Najświętszej Maryi Panny został jego pierwszym dziekanem. W latach 1994-1996 był asystentem diecezjalnym Akcji Katolickiej. Ponadto pełnił również funkcję kapelana NSZZ „Solidarność” (1997-1999) i kapelana zielonogórskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Był także członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej, Diecezjalnej Komisji ds. Sztuki Kościelnej, Komisji ds. Szkół Katolickich oraz diecezjalnym referentem ds. zakonnych i diecezjalnym wizytatorem katechetycznym.

18 maja 1987 r. za swoją gorliwą pracę duszpasterską otrzymał tytuł kapelana Jego Świątobliwości, a 27 maja 2001 r. włączono go do grona kanoników honorowych Zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi. 28 lipca 2002 r. został zwolniony z urzędu proboszcza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze oraz innych pełnionych funkcji i przeszedł w stan spoczynku. Na emeryturze zamieszkał w zielonogórskim Domu Księży Emerytów nadal pomagając duszpastersko w parafii, którą wcześniej kierował.