ekai.pl

Nie porzuciła swej wiary

NDz, Fronda, KAI / ms, 2011-03-28

strona 1 z 2

Fot. deepapraveen - flickr.com

Historię świadectwa wiary 23-letniej Aliny Milan, Rosjanki zmarłej w klinice w Tel Awiwie, opisuje poniedziałkowy „Nasz Dziennik”.

U studentki piątego roku wydziału prawa moskiewskiego uniwersytetu, kilka miesięcy temu lekarze zdiagnozowali ciężką chorobę wątroby. Jedynym ratunkiem, był przeszczep tego organu. W Rosji jednak nie wykonuje się transplantacji wątroby. Pod koniec zeszłego roku Alina wraz z matką udały się więc do Tel Awiwu, gdzie tego typu operacje są wykonywane. Nie udało się zebrać kwoty potrzebnej na zabieg, a refundacja nie była możliwa, gdyż dziewczyna nie była obywatelką Izraela. Jej babcia pochodziła z Izraela, a ojciec był Żydem, więc dano jej możliwość uzyskania obywatelstwa, ale pod warunkiem przejścia na judaizm bądź zrzeczenia się chrześcijaństwa. Zgodnie z prawem obywatelem Izraela może być albo żyd, albo ateista – dowiadujemy się z „Naszego Dziennika”.

Alina Milan stanęła więc przed dylematem: określić się jako ateistka lub żydówka i skorzystać z szansy na operację albo pozostać wierną Chrystusowi i zaakceptować śmiertelne konsekwencje takiego wyboru.

Alina już dzisiaj nazywana jest męczennicą za wiarę. W zeszłym roku napisała na forum internetowym: „jedyny wybór – jakiego dokonałam już dawno i który nie jest związany z obywatelstwem – to wybór wiary w Boga i bezgranicznej wdzięczności za to, co jest mi sądzone”.

Zachowała się relacja kierownika duchowego Aliny Milan, o. Aleksandra Naruszewa, który był świadkiem podjęcia przez nią decyzji.

Oto jego opis (za: Fronda – Taras Suchrebryk):

Żeby otrzymać szybką pomoc lekarską i szansę na dalsze życie, musiała napisać tylko jedno słowo: „ateistka” lub „judaistka”... Z tym pytaniem zwróciła się do mnie przez telefon. Co robić? Lekarze mówili, że czasu ma bardzo mało: dwa, trzy tygodnie...

Wybór był prosty – albo skłamać, wyrzec się swojej wiary i otrzymać nadzieję na przeżycie, albo całkowicie zaufać Bogu. Z mieszanymi uczuciami jechałem do niej do szpitala. Obok mnie siedziała jej matka ze zmęczoną i przygnębioną twarzą. W sali reanimacyjnej czekał na mnie człowiek, oczekujący na odpowiedź – prawdopodobnie odpowiedź na najważniejsze pytanie w jej życiu.

zobacz więcej artykułów z działu Z prasy »
Podziel się:  wersja do druku »