Drukuj Powrót do artykułu

Kaznodzieja od rzeczy zagubionych

13 czerwca 2002 | 12:13 | mo //ad Ⓒ Ⓟ

Legenda głosi, że gdy czytał Pismo święte, z książki wyłoniło się uśmiechnięte Dzieciątko Jezus. Zasłynął jako znakomity kaznodzieja. 13 czerwca Kościół wspomina franciszkanina, św. Antoniego z Padwy.

Antoni urodził się w Lizbonie około 1195 roku. Na chrzcie św. otrzymał imię Ferdynand. Jego ojciec był rycerzem króla Alfonsa II Portugalskiego. Uczył się w Lizbonie w szkole przykatedralnej. Jako syn rycerza zdobywał także sztukę jazdy konnej, szermierki, polowania.
Mając 15 lat wstępuje do klasztoru San Vicenzo de Fora Kanoników Regularnych Św. Augustyna w Lizbonie. Po dwóch latach przenosi się do klasztoru w Coimbrze . W 1219 otrzymuje święcenia kapłańskie.
Rok później Ferdynand jest świadkiem pogrzebu pięciu franciszkanów zamordowanych przez mahometan w Maroko. To był jego pierwszy kontakt z franciszkanami, który od razu zaowocował pragnieniem przystąpienia do Braci Mniejszyych. Chcąc naśladować ideał życia św. Franciszka z Asyżu oraz poświęcić się pracy misyjnej tak jak bracia, którzy zginęli w Maroko wstępuje do wspólnoty św. Franciszka w Olivanez – tam też zmienia imię na Antoni.
W 1221 Antoni udaje się do Asyżu i tam spotyka św. Franciszka. W tym czasie odbywała się kapituła zakonu, która przydzieliła Antoniego do prowincji Romania do klasztoru Montepaolo w pobliżu Forli. Tam wykorzystywał czas na pogłębienie życia duchowego, studium Pisma Świętego oraz pełnienie posługi duszpasterskiej i kaznodziejskiej. Sława jego kazań dotarła do brata Eliasza, następcy św. Franciszka, który mianuje go generalnym kaznodzieją zakonu. Niezwykły dar kaznodziejski gromadził przy nim liczne tłumy, które widziały także cuda, które Bóg działa przez ręce Antoniego. Miał bowiem Antoni dar uzdrawiania, rzadki dar bilokacji (przebywania w dwóch miejscach równocześnie), dar proroctwa, czytania w sumieniach ludzkich.
W 1225 – 1227 głosił kazania we Francji, zwalczając szerzące się herezje katarów. Po powrocie do Italii został wybrany na kapitule generalnej prowincjałem Emilii i Mediolanu. W 1228 roku pojechał do Rzymu w sprawach prowincji – tam papież Grzegorz IX, który słyszał o talencie kaznodziejskim Antoniego polecił mu przeprowadzenie rekolekcji dla niego i kolegium kardynalskiego. Wywarły tak silne wrażenie, że Ojciec Święty nazwał go “Arką Testamentu”. Polecił Antoniemu, by wygłaszał kazania w Rzymie do przybywających pielgrzymów.
W 1230 roku na kapitule generalnej św. Antoni zrzeka się urzędu prowincjała i udaje się do Padwy. Już wtedy był bardzo wycieńczony i chory na wodną puchlinę.
Umiera 13 czerwca 1231 roku mając zaledwie 36 lat. Pochowano go w Padwie, a jego pogrzeb stał się wielką manitestacją. 30 maja 1232 roku papież Grzegorz IX zaliczył go w poczet Świętych, a w 1946 papież Pius XII ogłosił św. Antoniego Doktorem Kościoła.
Św. Antoni jest jednym z najpopularniejszych świętych, także w Polsce. W prawie każdym kościele znajduje się choćby figura z jego podobizną. Wzywany jest w różnych intencjach, zwłaszcza w codziennych troskach i kłopotach oraz tradycyjnie w przypadkach zagubień różnych przedmiotów.

Wersja do druku
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Możesz określić warunki przechowywania cookies na Twoim urządzeniu za pomocą ustawień przeglądarki internetowej.
Administratorem danych osobowych użytkowników Serwisu jest Katolicka Agencja Informacyjna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (KAI). Dane osobowe przetwarzamy m.in. w celu wykonania umowy pomiędzy KAI a użytkownikiem Serwisu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze, a także w celach kontaktowych i marketingowych. Masz prawo dostępu do treści swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu, a także prawo do przenoszenia danych. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.