Drukuj Powrót do artykułu

27. rocznica śmierci Prymasa Tysiąclecia

28 maja 2008 | 10:20 | mp, maj, mkc//po Ⓒ Ⓟ

Dziś przypada 27. rocznica śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego. Z tej okazji w stolicy o godz. 19.00 zaplanowano Mszę św. o jego beatyfikację w archikatedrze oraz uroczystości na uniwersytecie noszącym jego imię.

O godz. 7.45 Rektor z Senatem UKSW złożył kwiaty pod pomnikiem kard. Stefana Wyszyńskiego przed kościołem sióstr wizytek na Krakowskim Przedmieściu i o godz. 8.30 przy sarkofagu Sługi Bożego w Archikatedrze św. Jana. Przy grobie odmówiona została modlitwa o Jego beatyfikację.

O godz. 10. rozpoczęła się uroczysta Msza św. w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, pod przewodnictwem metropolity warszawskiego i Wielkiego Kanclerza Uniwersytetu abp. Kazimierza Nycza.

Po liturgii nastąpi uroczystość nadania doktoratu honoris causa arcybiskupowi dr. Robertowi Zollitschowi.

O godz. 19.00 Warszawiacy będą modlić się o rychłą beatyfikację Prymasa Tysiąclecia w archikatedrze warszawskiej, świątyni gdzie znajduje się jego grób.

Obecnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych m.in. na podstawie materiałów zebranych podczas diecezjalnego etapu procesu przygotowuje szczegółową dokumentację o heroiczność cnót Sługi Bożego. Ze względu na ilość materiałów, prace te potrwają najprawdopodobniej jeszcze bardzo długo.

Proces beatyfikacyjny kard. Wyszyńskiego na etapie diecezjalnym rozpoczął się 20 maja 1983 roku a zakończył 6 lutego 2001 roku. Akta zebrane w toku procesu – w sumie 37 tomów – wraz z załącznikami (książkami i artykułami autorstwa kandydata na ołtarze) zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Stefan Wyszyński urodził się w 3 sierpnia 1901 r. w miejscowości Zuzela nad Bugiem, na pograniczu Podlasia i Mazowsza. Zuzela pozostawała wówczas pod panowaniem rosyjskim.

Nad jego dzieciństwem zaciążyło dramatyczne wydarzenie śmierci matki. Umarła, kiedy miał zaledwie 9 lat.

Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie 3 sierpnia 1924 roku został wyświęcony na kapłana. Z powodu choroby święcony był sam, wkrótce po wyjściu ze szpitala. Z mszą świętą prymicyjną pojechał na Jasną Górę.

Po czterech latach studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora na podstawie prac: “Prawa Kościoła do szkoły”. Podczas studiów związał się ze Stowarzyszeniem Katolickiej Młodzieży Akademickiej “Odrodzenie”. Było ono jednym z najważniejszych kręgów wychowujących przyszłą inteligencję katolicką.

Po studiach udał się w podróż naukową po krajach Europy Zachodniej. Po powrocie do kraju został profesorem nauk społecznych w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, jednocześnie prowadził intensywną działalność społeczną wśród robotników tego miasta.

Podczas II wojny światowej jako znany profesor był poszukiwany przez Niemców. Bp Michał Kozal – później wyniesiony na ołtarze – kazał księdzu Wyszyńskiemu opuścić Włocławek. Ukrywał się między innymi we Wrociszewie i w założonym przez matkę Elżbietę Czacką zakładzie dla ociemniałych w Laskach pod Warszawą, prowadzonym przez siostry franciszkanki służebnice krzyża.

W okresie Powstania Warszawskiego ks. Wyszyński pełnił obowiązki kapelana grupy “Kampinos” AK działającej w Laskach i okolicy oraz tamtejszego szpitala powstańczego. Oprócz obowiązków duszpasterskich zbierał rannych, towarzyszył przy operacjach, podtrzymywał na duchu dotkniętych skutkami wojny. Z płonącej Warszawy – jak później wspominał – pewnego dnia wiatr przyniósł mu nadpaloną karteczkę ze słowami “Będziesz miłował”.

Zaraz po zakończeniu działań wojennych ks. Wyszyński wrócił do Włocławka i zaczął organizować Seminarium Duchowne zniszczone w czasie wojny. W 1945 r. został rektorem Seminarium. Podjął też obowiązki redaktora tygodnika diecezjalnego “Ład Boży”; czynił starania o wznowienie czasopisma “Ateneum Kapłańskie”.

W 1946 r. papież Pius XII mianował księdza profesora Wyszyńskiego biskupem lubelskim. Sakry biskupiej udzielił mu na Jasnej Górze Prymas Polski kard. August Hlond, 12 maja 1946 roku.

Po jego śmierci 22 października 1948 ks. Biskup Wyszyński został mianowany Arcybiskupem Gniezna i Warszawy, i Prymasem Polski.

W coraz bardziej narastającej konfrontacji z reżimem komunistycznym, Prymas Wyszyński podjął decyzję zawarcia “Porozumienia” podpisanego przez przedstawicieli Episkopatu i Władz Państwowych (14 II 1950). Zostało ono wówczas negatywnie ocenione przez Stolicę Apostolska jako zbyt ugodowe. Jednakże, podpisując ten dokument Wyszyński obronił Kościół w Polsce przed analogicznym, frontalnym atakiem, jak to miało miejsce w pozostałych krajach bloku.

12 stycznia 1953 ks. Wyszyński został kardynałem, nie mógł jednak pojechać do Rzymu po kapelusz kardynalski, ponieważ nie otrzymał paszportu.

Osiem miesięcy później (25 września 1953 r. ) kard. Wyszyński został aresztowany i internowany. Przebywał kolejno w Rywałdzie Królewskim koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku koło Opola i w Komańczy w Bieszczadach.

W ostatnim miejscu internowania napisał tekst odnowionych Ślubów Narodu (wygłoszone na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 roku jako Jasnogórskie Śluby Narodu).

26 października 1956 r. Prymas wrócił do Warszawy z internowania.

W latach 1957-65 prowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski – niezwykłe, narodowe rekolekcje.

Na główne uroczystości milenijne zaplanowane na 3 maja 1966 r. pragnął przyjechać Ojciec Święty Paweł VI. Władze polskie pod wpływem decyzji z Moskwy odmówiły mu prawa przyjazdu.

W latach sześćdziesiątych Prymas Polski czynnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II, na jego prośbę również Ojciec Święty ogłosił 21 listopada 1964 r. Maryję Matką Kościoła.

W okresie rodzącej się “Solidarności” Prymas Tysiąclecia pozostawał ośrodkiem równowagi i spokoju społecznego. Zatroskany o pokój w Ojczyźnie i dobro ludzi ustawicznie wzywał do odpowiedzialności.

Zmarł 28 maja 1981 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pogrzeb Stefana kard. Wyszyńskiego w Warszawie 31 maja przybyły dziesiątki tysięcy ludzi.

Drogi Czytelniku,
cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie!
Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz trudniejsze.
Dlatego prosimy Cię o wsparcie portalu eKAI.pl za pośrednictwem serwisu Patronite.
Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Wersja do druku
Drukuj Powrót do artykułu

26. rocznica śmierci Prymasa Tysiąclecia

28 maja 2007 | 12:31 | mp, maj Ⓒ Ⓟ

W poniedziałek przypada 26. rocznica śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego. Z tej okazji w stolicy odbędzie się uroczysty Apel Jasnogórski przy jego pomniku, Msza św. w archikatedrze warszawskiej oraz uroczystości na uniwersytecie noszącym jego imię. Obecnie watykańska Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych m.in. na podstawie materiałów zebranych podczas diecezjalnego etapu procesu przygotowuje szczegółową dokumentację o heroiczność cnót Sługi Bożego.

Stołeczne obchody zainauguruje o godz. 10. uroczysta Msza św. w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, pod przewodnictwem metropolity warszawskiego i Wielkiego Kanclerza Uniwersytetu abp. Kazimierza Nycza.
Następnie nastąpi uroczystość nadania doktoratu honoris causa biskupowi Antoniemu Stankiewiczowi, dziekanowi watykańskiego Trybunału Roty Rzymskiej.
O godz. 19.00 Warszawiacy będą modlić się o rychłą beatyfikację Prymasa Tysiąclecia w archikatedrze warszawskiej, świątyni gdzie znajduje się jego grób. Oprawę liturgiczną Mszy zapewni założony z inicjatywy kard. Wyszyńskiego Ruch Apostolski “Rodzina Rodzin”.
Po zakończeniu liturgii nastąpi przejście z archikatedry pod pomnik Prymasa Tysiąclecia na Krakowskim Przedmieściu w pobliżu kościoła wizytek. Tam mieszkańcy Warszawy odmówią o godz. 20. 30 Apel Jasnogórski przy pomniku Prymasa Tysiąclecia. Przypomnijmy, ze kard. Wyszyński był współautorem Apelu Jasnogórskiego w jego obecnym brzmieniu. Apel poprowadzi Akademickie Stowarzyszenie Katolickie “Soli Deo”.
Obecnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych m.in. na podstawie materiałów zebranych podczas diecezjalnego etapu procesu przygotowuje szczegółową dokumentację o heroiczność cnót Sługi Bożego. Ze względu na ilość materiałów, prace te potrwają najprawdopodobniej jeszcze bardzo długo – uważa kapucyn, o. Gabriel Bartoszewski, znawca spraw beatyfikacyjnych.
Proces beatyfikacyjny kard. Wyszyńskiego na etapie diecezjalnym rozpoczął się 20 maja 1983 roku a zakończył 6 lutego 2001 roku. Akta zebrane w toku procesu – w sumie 37 tomów – wraz z załącznikami (książkami i artykułami autorstwa kandydata na ołtarze) zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
Jak wyjaśnił KAI o. Gabriel Bartoszewski, kapucyn, znawca spraw beatyfikacyjnych, obecnie trwają prace nad przygotowaniem dokumentacji o heroiczności cnót. Dokumentację tę przygotowuje wraz z gronem współpracowników postulator generalny w Rzymie, ks. Marek Stępień pod kierunkiem relatora Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
Dokumentacja wydana zostanie w formie poważnego, prawdopodobnie wielotomowego opracowania naukowego. Będą w nim zawarte wszystkie dokumenty świadczące, że Sługa Boży praktykował cnoty chrześcijańskie w sposób heroiczny, nadzwyczajny, nieprzeciętny, wyróżniający się spośród otoczenia.
O. Bartoszewski przypomina, że w publikacji znajdzie się biografia hagiograficzna opracowana w aspekcie świętości i cnót od najmłodszych lat aż do chwili śmierci i wszystkie składane w ramach diecezjalnego etapu procesu zeznania świadków. W oparciu o te materiały, a zwłaszcza zeznania świadków, przygotowane zostanie i również dołączone do publikacji, szczegółowe studium o heroiczności cnót, ocena teologiczna oraz szereg innych dokumentów z życia i działalności kandydata na ołtarze. “W wypadku kard. Wyszyńskiego to będzie wyjątkowo obszerna dokumentacja” – stwierdza o. Bartoszewski.
Wyjaśnia, że po opracowaniu dokumentacji zostanie ona złożona w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych z prośbą o wyznaczenie komisji teologicznej dla oceny zgromadzonych materiałów. Zdaniem o. Bartoszewskiego ze względu choćby na olbrzymią ilość opracowywanych źródeł nie należy spodziewać się rychłego zakończenia tych prac.
Stefan Wyszyński urodził się w 3 sierpnia 1901 r. w miejscowości Zuzela nad Bugiem, na pograniczu Podlasia i Mazowsza. Zuzela pozostawała wówczas pod panowaniem rosyjskim.
Nad jego dzieciństwem zaciążyło dramatyczne wydarzenie śmierci matki. Umarła, kiedy miał zaledwie 9 lat.
Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie 3 sierpnia 1924 roku został wyświęcony na kapłana. Z powodu choroby święcony był sam, wkrótce po wyjściu ze szpitala. Z mszą świętą prymicyjną pojechał na Jasną Górę.
Po czterech latach studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora na podstawie prac: “Prawa Kościoła do szkoły”. Podczas studiów związał się ze Stowarzyszeniem Katolickiej Młodzieży Akademickiej “Odrodzenie”. Było ono jednym z najważniejszych kręgów wychowujących przyszłą inteligencję katolicką.
Po studiach udał się w podróż naukową po krajach Europy Zachodniej. Po powrocie do kraju został profesorem nauk społecznych w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, jednocześnie prowadził intensywną działalność społeczną wśród robotników tego miasta.
Podczas II wojny światowej jako znany profesor był poszukiwany przez Niemców. Bp Michał Kozal – później wyniesiony na ołtarze – kazał księdzu Wyszyńskiemu opuścić Włocławek. Ukrywał się między innymi we Wrociszewie i w założonym przez matkę Elżbietę Czacką zakładzie dla ociemniałych w Laskach pod Warszawą, prowadzonym przez siostry franciszkanki służebnice krzyża.
W okresie Powstania Warszawskiego ks. Wyszyński pełnił obowiązki kapelana grupy “Kampinos” AK działającej w Laskach i okolicy oraz tamtejszego szpitala powstańczego. Oprócz obowiązków duszpasterskich zbierał rannych, towarzyszył przy operacjach, podtrzymywał na duchu dotkniętych skutkami wojny. Z płonącej Warszawy – jak później wspominał – pewnego dnia wiatr przyniósł mu nadpaloną karteczkę ze słowami “Będziesz miłował”.
Zaraz po zakończeniu działań wojennych ks. Wyszyński wrócił do Włocławka i zaczął organizować Seminarium Duchowne zniszczone w czasie wojny. W 1945 r. został rektorem Seminarium. Podjął też obowiązki redaktora tygodnika diecezjalnego “Ład Boży”; czynił starania o wznowienie czasopisma “Ateneum Kapłańskie”.
W 1946 r. papież Pius XII mianował księdza profesora Wyszyńskiego biskupem lubelskim. Sakry biskupiej udzielił mu na Jasnej Górze Prymas Polski kard. August Hlond, 12 maja 1946 roku.
Po jego śmierci 22 października 1948 ks. Biskup Wyszyński został mianowany Arcybiskupem Gniezna i Warszawy i Prymasem Polski.
W coraz bardziej narastającej konfrontacji z reżimem komunistycznym, Prymas Wyszyński podjął decyzję zawarcia “Porozumienia” podpisanego przez przedstawicieli Episkopatu i Władz Państwowych (14 II 1950). Zostało ono wówczas negatywnie ocenione przez Stolicę Apostolska jako zbyt ugodowe. Jednakże, podpisując ten dokument Wyszyński obronił Kościół w Polsce przed analogicznym, frontalnym atakiem, jak to miało miejsce w pozostałych krajach bloku.
12 stycznia 1953 ks. Wyszyński został kardynałem, nie mógł jednak pojechać do Rzymu po kapelusz kardynalski, ponieważ nie otrzymał paszportu.
Osiem miesięcy później (25 września 1953 r. ) kard. Wyszyński został aresztowany i internowany. Przebywał kolejno w Rywałdzie Królewskim koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku koło Opola i w Komańczy w Bieszczadach.
W ostatnim miejscu internowania został przezeń napisany tekst odnowionych Ślubów Narodu (wygłoszone na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 roku jako Jasnogórskie Śluby Narodu).
26 października 1956 r. Prymas wrócił do Warszawy z internowania.
W latach 1957-65 prowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski – niezwykłe, narodowe rekolekcje.
Na główne uroczystości milenijne zaplanowane na 3 maja 1966 r. pragnął przyjechać Ojciec Święty Paweł VI. Władze polskie pod wpływem decyzji z Moskwy odmówiły mu prawa przyjazdu.
W latach sześćdziesiątych Prymas Polski czynnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II, na jego prośbę również Ojciec Święty ogłosił 21 listopada 1964 r. Maryję Matką Kościoła.
W okresie rodzącej się “Solidarności” Prymas Tysiąclecia pozostawał ośrodkiem równowagi i spokoju społecznego. Zatroskany o pokój w Ojczyźnie i dobro ludzi ustawicznie wzywał do odpowiedzialności.
Zmarł 28 maja 1981 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pogrzeb Stefana kardynała Wyszyńskiego w Warszawie 31 maja przybyły dziesiątki tysięcy ludzi.

Drogi Czytelniku,
cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie!
Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz trudniejsze.
Dlatego prosimy Cię o wsparcie portalu eKAI.pl za pośrednictwem serwisu Patronite.
Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Wersja do druku
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Możesz określić warunki przechowywania cookies na Twoim urządzeniu za pomocą ustawień przeglądarki internetowej.
Administratorem danych osobowych użytkowników Serwisu jest Katolicka Agencja Informacyjna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (KAI). Dane osobowe przetwarzamy m.in. w celu wykonania umowy pomiędzy KAI a użytkownikiem Serwisu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze, a także w celach kontaktowych i marketingowych. Masz prawo dostępu do treści swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu, a także prawo do przenoszenia danych. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.