Lipiec miesiącem szczególnej czci Krwi Chrystusa

Lipiec to według tradycji miesiąc poświęcony szczególnej czci Krwi Chrystusa. „Krew Chrystusa jest ceną, którą Bóg zapłacił, aby wyzwolić ludzkość z niewoli grzechu i śmierci. Krew Chrystusa jest niezbitym dowodem miłości niebieskiego Ojca do każdego człowieka, bez żadnego wyjątku” – mówił św. Jan Paweł II przypominając o tym kulcie podczas rozważań przed modlitwą Anioł Pański 1 lipca 2001 r. To 1 lipca właśnie przypadała niegdyś uroczystość Najdroższej Krwi Chrystusa. Obecnie złączona została z Bożym Ciałem obchodzonym jako Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. 1 lipca obchodzona jest ona wciąż w zgromadzeniach żyjących duchowością Najświętszej Krwi.

Kult Krwi Chrystusa

Kult Krwi Chrystusa zakorzeniony jest w tajemnicy Wielkiego Piątku. Nabożeństwo do Krwi Chrystusa praktykowało wielu świętych, m.in. św. Bernard, św. Anzelm, bł. Gueryk d’Igny, czy św. Bonawentura.  W średniowieczu połączone ono było z nabożeństwem do Ran Pana Jezusa, a zwłaszcza do Rany Jego boku. Oficjum o Ranie boku odmawiane było w piątek po oktawie Bożego Ciała w zakonie dominikanów.

Bractwo Krwi Przenajdroższej

Dużą rolę w rozwoju kultu Krwi Chrystusa odegrał rzymski ksiądz Franciszek Albertini. Urodzony w 1770 r. został ochrzczony w swojej rodzinnej parafii San Nicola in Carcere w Rzymie, gdzie od 1708 roku czczono relikwie Krwi Chrystusa. Sam stał się jej czcicielem. W 1808 r. razem ze św. Kasprem del Bufalo, którego był spowiednikiem i kierownikiem duchowym założył przy parafii San Nicola in Carcere Bractwo Krwi Przenajdroższej, dla którego napisał statuty. Działalność Bractwa koncentrowała się na nabożeństwie do Najświętszej Krwi oraz działalności charytatywnej wśród okolicznej rzymskiej biedoty. Ks. Albertini był autorem pierwszych modlitw i nabożeństw do Krwi Chrystusa, m.in. Koronki Przenajdroższej Krwi. Miał też wpływ na odkrycie i rozwój powołania św. Kaspra del Bufalo jako Założyciela Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa.

Św. Kasper del Bufalo i Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa

Ten urodzony w 1786 r. w Rzymie kapłan miał szczególny charyzmat duszpasterski i kaznodziejski. Był czcicielem Krwi Chrystusa i w 1815 r. założył Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa. „Wystarczy jedno spojrzenie na Boską Krew, a ona wstrząśnie nami, byśmy działali z niespożytą gorliwością” – mawiał. I faktycznie – nazywany był „duchowym trzęsieniem ziemi”. Pracował wśród ubogich, również przestępców, w okresie dużego wzrostu ateizacji. Szczególnie angażował się w prowadzenie misji ludowych. Z narażeniem życia chodził wraz ze swoimi towarzyszami w góry głosząc Słowo Boże wśród rozbójników. Zmarł w 1837 r. w Rzymie w czasie epidemii cholery, niosąc pociechę duchową chorym. Beatyfikowany został w 1904  a kanonizowany w 1954 r. Dziś Misjonarze Krwi Chrystusa posługują w niemal 20 krajach na kilku kontynentach. Obecni są m.in. we Włoszech, w Hiszpanii, w Niemczech, w Polsce, w USA, Kanadzie, Meksyku, Brazylii, Tanzanii, Wietnamie i w Indiach.

Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa

Kult Krwi Chrystusa podjęty też został przez kobiety. W 1822 r. słowa św. Kaspra del Bufalo głoszone w czasie misji ludowych na terenie Włoch trafiły w szczególny sposób do 17-letniej Marii de Mattias. Głębiej zainteresowała się wówczas religią i życiem duchowym. W 1834 r. założyła Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa, szerzące kult Krwi Chrystusa, głoszące miłosierdzie Boże oraz zajmujące się szkolnictwem. Maria zainicjowała powstanie niemal 70 szkół we Włoszech, w Anglii i Niemczech. Beatyfikowana zastała w 1950 a kanonizowana w 2003 roku.

Uroczystość Krwi Chrystusa

Uroczystość tę ustanowił dekretem „”Redempti sumus w roku 1849 papież Pius IX. Decyzja ta podjęta została m.in. za namową bł. ks. Giovanniego Merliniego, przyjaciela św. Kaspra del Bufalo i po jego śmierci przełożonego Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa. Ks. Merlini towarzyszył papieżowi i wspierał go w czasie wygnania podczas pierwszej wojny włoskiej o niepodległość. Święto ustanowione zostało m.in. w podzięce za zakończenie wojny i powrót z wygnania. Obchodzone było w Kościele w pierwszą niedzielę lipca i cały ten miesiąc został poświęcony tajemnicy Krwi Chrystusa.

Papież Pius X przeniósł święto na dzień 1 lipca a Pius XI w 1933 podniósł rangę święta na pamiątką dziewiętnastu wieków, jakie upłynęły od przelania za nas Najświętszej Krwi.

Jan XXIII i nabożeństwo do Najświętszej Krwi

Szczególnym nabożeństwem do Najświętszej Krwi Pana Jezusa wyróżniał się papież Jan XXIII. W 1960 r. ogłosił on list apostolski „Inde a Primis” o rozszerzaniu nabożeństwa ku czci Przenajdroższej Krwi Pana Naszego Jezusa Chrystusa zachęcając wiernych, by w lipcu rozmyślali o Krwi Chrystusa i siedmiu momentach, w których Zbawiciel ją przelewał – w czasie obrzezania, modlitwy w Ogrójcu, biczowania, ukoronowania cierniem, drogi krzyżowej, przybicia do krzyża oraz przebicia boku włócznią. „Ta sama Krew Boża płynie we wszystkich sakramentach Kościoła, dlatego nie tylko słuszną jest rzeczą ale wielce sprawiedliwą, aby tej Krwi składali wszyscy odrodzeni w jej zbawczych strumieniach hołd adoracji, podyktowanej wdzięcznością i miłością” – pisał papież.

W liście tym papież zatwierdził też tekst Litanii do Najdroższej Krwi Chrystusa.

Reforma liturgiczna

Po reformie kalendarza liturgicznego w 1969 r. święto Krwi Chrystusa połączono z Bożym Ciałem. Obecnie obchodzona jest Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Na tajemnicę Krwi Chrystusa podczas obchodów tej uroczystości wskazują w szczególny sposób czytania liturgiczne w roku B.

Sanktuarium Krwi Chrystusa

Szczególnym miejscem kultu Krwi Chrystusa w Polsce jest Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie, w którym posługują Misjonarze Krwi Chrystusa. Od 1998 r. czczone są tam relikwie Krwi Chrystusa. Ich cząstka przekazana została do Częstochowy z Mantui, gdzie ich kult ma wielowiekową historię.

Przywieźć miał je do Mantui św. Longin, żołnierz rzymski, który przebił włócznią bok Jezusa na Golgocie i według legendy towarzyszącej tym relikwiom – zebrał spod krzyża cząstki ziemi nasączone Krwią Zbawiciela oraz gąbkę służąca do pojenia Konającego. Relikwie te przez stulecia były zapominane i odnajdywały się dzięki cudownym interwencjom. W 1848 r. znaczna ich część zaginęła. Obecnie część ich historii toczy się w Częstochowie.