Drukuj Powrót do artykułu

Wzrasta liczba katolików w Finlandii

21 lutego 2019 | 13:00 | kg (KAI/Gaudium Press) / pw | Helsinki Ⓒ Ⓟ

Sample Fot. Freelyphotos.com

W 2018 w Finlandii, której większość mieszkańców wyznaje, przynajmniej nominalnie, luteranizm, było 15483 katolików, czyli o 534 więcej niż rok wcześniej. W tym samym okresie do pierwszej komunii przystąpiło 219 osób (nie tylko dzieci), 188 razy udzielono sakramentu bierzmowania i zawarto 49 katolickich związków małżeńskich, przy czym tylko w 19 przypadkach oboje małżonkowie byli katolikami. Ponadto w ub. roku zmarły 43 osoby tego wyznania a 45 opuściło kraj. Te i wiele innych zawiera najnowsze opracowanie statystyczne tamtejszego Kościoła.

Ze statystyk tych wynika, że roczny przyrost katolików w Finlandii wynosi 3-4 proc. i obejmuje on niemal wszystkie miejscowe parafie z wyjątkiem miasta Jyväskylä w środkowej części kraju, gdzie liczba wiernych utrzymuje się w praktyce na tym samym poziomie. Największą wspólnotą pozostaje nadal stołeczna parafia katedry św. Henryka, która w zeszłym roku liczyła 4779 wiernych, czyli o 227 więcej niż w roku poprzednim.

W całej Europie Finlandia jest prawdopodobnie krajem o najmniejszej liczbie katolików w stosunku do ogółu mieszkańców, przy czym zdecydowaną większość wiernych stanowią cudzoziemcy, głównie Polacy.

Od 2007 było zaledwie dwóch rodzimych kapłanów katolickich, ale obecnie tylko jeden z nich pracuje w ojczystym kraju. Ponad połowę księży stanowią Polacy.

Kościół katolicki i całe chrześcijaństwo w Finlandii za swego założyciela i apostoła uważa św. Henryka – pochodzącego z Anglii biskupa i męczennika, zamordowanego za wiarę 19 lub 20 stycznia ok. 1160 na zamarzniętym jeziorze Köyliönjärvi (w południowo-zachodniej Finlandii). Działalność w tym kraju rozpoczął jako arcybiskup szwedzkiej Uppsali i w tym charakterze towarzyszył królowi Szwexji Erykowi IX (późniejszemu świętemu) w jego wyprawie misyjnej na ziemie dzisiejszej Finlandii. Gdy król wrócił do swego kraju, Henryk pozostał na nowym miejscu, prowadząc nadal misję ewangelizacyjną. Zginął z rąk miejscowego chłopa o imieniu Lalli, którego biskup ukarał wcześniej za zabójstwo.

Pochowano go jako męczennika w mieście Nousiainen (płd.-zach. Finlandia), które było pierwszą jego siedzibą a później stało się miejscem pielgrzymkowym. Pod koniec XIII wieku szczątki biskupa przeniesiono do katedry w Turku, a w 1720, w czasie III wojny północnej, relikwie wywieźli Rosjanie.

Pierwszą stałą strukturą katolicką na tych ziemiach było biskupstwo Turku (wtedy istniało pod szwedzką nazwą Åbo), utworzone w 1276 i podlegające metropolii Uppsali. Istniało ono do czasów reformacji i przestało istnieć z chwilą śmierci jego ostatniego biskupa Arindusa Kurcka 22 lipca 1522. Odrodzenie zorganizowanego życia katolickiego na tym terenie nastąpiło dopiero w XX wieku, gdy Benedykt XV utworzył 8 czerwca 1920 wikariat apostolski Finlandii, który 25 lutego 1955 Pius XII zmienił w diecezję helsińską, obejmującą cały kraj i podlegającą bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. W latach 2000-08 na czele tej jednostki kościelnej stał polski biskup Józef Wróbel (od 28 czerwca 2008 biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej).

Od 16 czerwca 2009 diecezją helsińską kieruje 71-letni obecnie bp Teemu Jyrki Juhani Sippo – pierwszy od ponad 500 lat rodowity Fin na tym stanowisku. Podobnie jak jego poprzednik należy do Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusowego (sercanów).

Wersja do druku
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Możesz określić warunki przechowywania cookies na Twoim urządzeniu za pomocą ustawień przeglądarki internetowej.
Administratorem danych osobowych użytkowników Serwisu jest Katolicka Agencja Informacyjna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (KAI). Dane osobowe przetwarzamy m.in. w celu wykonania umowy pomiędzy KAI a użytkownikiem Serwisu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze, a także w celach kontaktowych i marketingowych. Masz prawo dostępu do treści swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu, a także prawo do przenoszenia danych. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.